Η κατάσταση
Εκλογές 2007-Ελλάδα. Και ενώ όλος ο κόσμος/τα ΜΜΕ/οι δημοσιογράφοι/η φοβική Αριστερά κτλ μιλάν για την πρώτη συντιβή του δικομματισμού, κανείς δεν βλέπει τα αίτια .
Τα αίτια
Ένα κεφάλαιο(“ελληνικό” στο έθνος) που ζει με τις υλικές και ιδεολογικές λοκομοτίβες των Η.Π.Α και της Ε.Ε και που δεν διαφέρει σε τίποτα στους τρόπους εκμετάλλευσης των εργαζομένων από τις υπόλοιπες ευρωπαικές/ιμπεριαλιστικές χωρες, προσπαθεί να βαθύνει ακόμα περισσότερο την εκμετάλλευση. Ψάχνει τρόπο να συντρίψη τις αντιστάσεις εργαζομένων και νεολαίας ώστε να τυποποιήσει/ομογενοποιήσει/κατατάξει/πιστοποιήσει από την αρχή τα εμπορεύματα της μετά-Ολυμπιάδας Εποχής(χωράφια,ξενοδοχιακές εγκαταστάσεις,νέοι ελαστικά εργαζόμενοι,έρευνα-προιον). Την ίδια στιγμή η Ν.Δ προσπαθεί να ακολουθήσει ένα μείγμα παραδοσιακής ελληνικής Δεξιας(Καραμανλής/Μητσοτάκης) με μεγάλη δόση τρομολαγνείας της μετά-11/9 εποχής(ασύμμετρες απειλές,δόγμα μηδενικής ανοχής, ασφαλίτες με κουκούλες) . Το ΠΑΣΟΚ παραπέει ανάμεσα στο παρελθόν του “81″ και σε μία εποχή που πλέον η διαχείριση των στρατηγικών στοχεύσεων του κεφαλαίου δεν μπορεί να συμβιβαστεί με μία “κεντρώα/ήπια” πολιτική. Ουσιαστικά η πολιτική αποτελεί ένα κενό βήμα. Αναπόφευκτη η κρίση του όπως και στην υπολοιπη Ευρώπη.
Η αφορμή
Μάιος 2006. Μία ξεχασμένη φοιτητική παράταξη και ένα ξεχασμένο κίνημα το φοιτητικό βγαίνουν στο δρόμο. Η Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνησητη στιγμή που ένα ολόληρο νέο πλαίσιο λειτουργίας της εκπαίδευσης αλλά και συνολικά μία άλλη κοσμοαντίληψη για την εκπαίδευση κατεβαίνουν σαν νόμοι. Επίκειται η Αναθεώρηση του Συντάγματος. Η φοβική Αριστερά(ΚΚΕ,ΣΥΝ) θεωρεί ότι μπορεί μόνο να διμαρτυρηθεί.
Μέσα σε λίγες μόνο βδομάδες, χιλιάδες φοιτητών βγαίνουν στους δρόμους,διεκδκώντας το αυτονόητο. Τα φοιτητικά αμφιθέτρα κάθε βδομάδα είναι όλο και πιο γεμάτα. Η ΕΑΑΚ πάει κόντρα σε όλο το καθεστωτικό πολιτικό σκηνικό. Αφού συνθλίβει, υπό την πίεση του κινήματος την “ισχή οργανωτικά Νεολαία ΣΥΝ” τραβάει την κόντρα μέσα στις Γενικές Συνελεύσεις με ΔΑΠ,ΠΑΣΠ,Πανασπουδαστική. Ο κόσμος δεν βλέπει ενδιάμεσες λύσεις, δεν θέλει απλά να διαμαρτυρηθεί.
8 Ιούνη: Το φοιτητικό συλλαλητήριο μετατρέπεται σε πεδίο μάχης φοιτητών και ΜΑΤ. Τόσο μαζική πορεία είχε χρόνια ολόκληρα να χτυπηθεί(μάλλον από πριν την κατάρρευση) με τέτοια σκληρότητα.
Η Πανασπουδαστική αναγκάζεται να ακολουθήσει τυφλά τους “αριστεριστές” των Πανεπιστημίων , όπως μέχρι χθες του αποκαλούσε.
Σεπτέμβρης 2006 :Οι δάσκαλοι ξεκινούν μία απεργία που θα
κρατήσει βδομάδες.Ακόμα και εδώ η φοβικη Αριστερά στέκεται εμποδίο που θα συνθλιβεί από το κίνημα των δασκάλων
Γενάρης-Μάης 2007 Η αποκορύφώση του φοιτητικού κινήματος. Η μάχη της πλατείας Συντάγματος στις 8 Μάρτη θα μείνει για πάντα χαραγμένη όχι σαν τη μέρα που ψηφίστηκε ο ν.Νόμος Πλαίσιο αλλά σαν τη μέρα που 50.000 αγωνιστές αρνήθηκαν να διαλύσουν την πορεία τους και το πλήρωσαν με αίμα και διακρυγόνα.
Το αποτέλεσμα
Εκλογές 2007: Η επαναστατική Αριστερά ,σπασμένη σε διαφορετικά κομμάτια και φλερτάροντας με δυνάμεις ξεχασμένες από τα χρόνια και τα κινήματα, κατεβαίνει στις Βουλ.Εκλογές ανύπαρκτη. Η καθεστωτική Αριστερά καταφέρνει να εγκολπώσει μεγάλο κομμάτι της λαικής δυσαρέσκειας. Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να μαζέψει τα θραύσματα της έκρηξης του.
Από δω και πέρα
Πόσοι από σας που ζήσατε έστω και μια μέρα από αυτά τα κινήματα έστω και μία Γ.Σ βρίσκετε τα αίτια τους στις καθωςπρέπει ερωτήσεις του ΣΥΝ και του ΚΚΕ στη βουλή. Πόσοι από σας εκφράζεστε από τον Πατερούλη του Κινήματος Αλ.Αλαβάνο. Πόσοι από σας δεν συγκρουστήκατε με το ΚΚΕ που δεν έβαζε απεργίες στους δασκάλους, με την ΚΝΕ που εναντιωνόνταν στις καταλήψεις του 2006?
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Δεν πρόκειται απλά για μία κρίση του δικομματισμού αλλά συνολικά για μία κρίση του πολιτικού συστήματος. Οι κοινοβουλευτικές λύσεις πολύ απλά δεν είναι ρεαλιστικές. Η μόνη ρεαλιστική απάντηση είναι ο μαζικός λαικός ανυποχώρητος αγώνας. Η μόνη ρεαλιστική απάντηση είναι η ανατροπή αυτού του άχρηστου(ακόμα και να μας διοικήσει) συστήματος. Η κοινοβουλευτική Αριστερά μπορεί να “ανέβηκε εκλογικά” αλλά πλέον ούτε την καραμέλα των “δύσκολών συσχετισμών” ούτε την καραμέλα “του διαλόγου” μπορεί να επαναφέρει για να δικαιολογήσει το ότι βγάζει “σπυρια στα κινήματα”. Μία Αριστερά του 14% ή θα κάνει αγώνες ή θα κάνει στην άκρη για να συγκρουστεί ο λαός. Και από τέτοιες συγκρούσεις γεννήθηκε η ΕΑΑΚ. Ο μόνος δρόμος είναι αυτός της Ανατροπής. Αναπόφευκτα πλέον ή θα συγκρουστεί ή θα γίνει κομμάτι των κινημάτων που έρχονται.
Η επαναστατική Αριστερά μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις πρέπει με θαρρος να βάλει όλες τις δυνάμεις της για τη συγκρότηση της,πολιτικά και οργανωτικά, σε πανκοινωνικό επίπεδο. Αν δεν το κάνει η ίδια τότε θα αργά ή γρήγορα θα καλεστεί από το λαό για να “συγκροτήσει εκείνη την άλλη πρόταση, την πρόταση που λεέι ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ όχι ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ,ΑΝΑΤΡΟΠΗ όχι ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ,ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΜΑΖΙΚΕΣ όχι ένας βουλευτής παραπάνω…”
ΠΩΣ?
Βασικό μέλημα για τη συγκρότηση του Πόλου πρέπει να αποτελεί η βαθιά ενοποίηση των διάφορων σχημάτων σε όλους τους χώρους και όχι μία “επικοινωνία τοίχου-οργανώσεων”…
“Εμείς,καθένας από εμάς κρύβει στη γροθιά του, τους κινητήριους ιμάντες του σύμπαντος”
